TOR BEZSTYKOWY

Tor złożony z szyn połączonych techniką spawalniczą, mający długość od 180 m do wielu kilometrów. Połączenie takich szyn z podkładami powinno być wykonane w odpowiednim przedziale temperatur, który w Polsce ustalono na 15-30 oC. Przytwierdzenie szyn przy temperaturze niższej i pominięcie regulacji naprężeń grozi wyboczeniem toru, przy wyższej zaś – dużymi naprężeniami rozciągającymi w szynach w zimie, zwiększającymi niebezpieczeństwo ich pęknięcia.

Temperatura, w której następuje połączenie szyn w stanie wolnym od naprężeń termicznych, nazywa się → temperaturą neutralną. Wielką zaletą toru bezstykowego jest spokojna jazda (brak stukotu na połączeniach szyn), większa → trwałość szyn → nawierzchni kolejowej, mniejsze zużycie materiałów (brak → łubków, śrub łubkowych i podkładów podzłączowych) oraz mniejsze nakłady na utrzymanie takiej konstrukcji.

Brak rozszerzalności termicznej w torze bezstykowym, poza → odcinkami oddychającymi, jest kompensowany zmianami naprężeń podłużnych w szynach (zmiana temperatury szyny o 1oC w stosunku do temperatury neutralnej powoduje zmianę naprężeń o 2,5 MPa). W upalne dni temperatura szyn może być wyższa niż temperatura otoczenia nawet o kilkanaście stopni (przyjmuje się, że temperatura szyn w warunkach klimatycznych Polski może się zmieniać od –30 do 60oC).

Tor bezstykowy wymaga starannego utrzymania, a zwłaszcza niedopuszczenia do koncentracji naprężeń zagrażających jego wyboczeniem. Przeciwdziałanie wyboczeniom wymaga czynności nazywanych regulacją (wyrównaniem) naprężeń w torze bezstykowym. Z tego też powodu w torze bezstykowym powinna być odpowiednio ukształtowana warstwa podsypki (rys). Nadsypka jest wymagana przy braku mechanicznego zagęszczenia podsypki.

Tor bezstykowy na podkładach betonowych z przytwierdzeniem sprężystym szyn SB-3; z lewej strony widoczna ława torowiska
 

Źródło: Leksykon Terminów Kolejowych





« powrót do kategorii